Jak zaprogramować mikrokontroler? - mikrokomputer lokalny, jednoukładowy dla wykonywania określonych zadań powinien zostać ustawiony i zaprogramowany. Czyli należy wgrać oprogramowanie do pamięci mikrokontrolera oraz ustawić jego fusebity. Dziś powszechnie stosowanych jest kilka rodzajów plików używanych do jego zaprogramowania. Pliki zawierają program działania mikrokontrolera startujący po włączeniu zasilania lub resecie mikrokontrolera. Podczas programowania mikrokontrolerów pliki przechodzą drogę od kodu źródłowego, przez pliki wynikowe (pośrednie), aż po pliki wyjściowe wgrywane bezpośrednio do pamięci Flash za pomocą programatora.

Podstawowe foramaty plików - używane podczas programowania:
.hex (Intel HEX): - najpopularniejszy format używany do wgrywania oprogramowania. To plik tekstowy kodujący dane szesnastkowo, zawierający dokładne informacje o tym, jakie bajty mają trafić pod konkretne adresy pamięci mikrokontrolera.
.bin (Binary): - czysty plik binarny (surowy zrzut pamięci). W przeciwieństwie do .hex czy .elf nie zawiera żadnych adresów ani metadanych – programator po prostu zapisuje bajt po bajcie od zadanego adresu początkowego.
.elf (Executable and Linkable Format): - standardowy format w systemach wbudowanych. Zawiera kompletny program oraz informacje dla debugera (pozwala na podgląd zmiennych w czasie rzeczywistym). Często zawiera dodatkowe informacje np. ustawienia fusebitów i inne dane.

Będziemy podpowiadać, opisywać programy i pokazywać metody, sposoby oraz urządzenia. Postaramy się ułatwić życie zainteresowanym mikrokontrolerami i ich użyciem.
Interfejs UPDI - co to takiego?